Załoga okrętowa składała się z rozmaitych osób. Uwagę naszą zwróciła 

pewna piękna dziewczyna oraz pewna wiekowa już, ale bardzo miła 

jejmość. Dziewczyna okazała się córką jednego ze sławnych podróżników, 

zaś jejmość - wdową po kupcu perskim. Dziewczynie było na imię Arkela, 

zaś jejmości - Barabakasentoryna. Arkela oczarowała mię od pierwszego 

wejrzenia. Oświadczyłem się jej niezwłocznie i zostałem przyjęty. Wuj 

Tarabuk zachwycił się otyłą nieco postacią Barabakasentoryny. Idąc w 

moje ślady nie zwlekał ani chwili, jeno od razu wyjawił jej chęć ożenku.



- Zgodziłabym się na ożenek, ale pod warunkiem, że zmyjesz z twarzy te 

czarne cętki, które cię szpecą i czynią podobnym do Murzyna - odrzekła 

Barabakasentoryna.



- O Barabakasentoryno! - odpowiedział wuj. - Te czarne cętki są literami, 

które się wiążą w słowa cudowne! Wiedz, żem na powierzchni mego ciała 

kazał wydrukować moje poematy, jestem bowiem poetą. Będziesz więc 

miała we mnie męża i książkę do czytania.



- Nie znoszę książek i nigdy ich nie czytam - odparła 

Barabakasentoryna. - Nie cofnę mego warunku. Jeśli chcesz mię posiąść, 

musisz zmyć z twarzy ten druk przebrzydły.



- O Barabakasentoryno! - westchnął wuj Tarabuk. - Kocham cię nad życie i 

gotów jestem ponieść wszelką ofiarę, byle tylko nazwać cię żoną. 

Prawdziwy poeta wszystko może przezwyciężyć prócz miłości! Nie wiem 

jednak, czym mogę zmyć ten druk, który nazywasz przebrzydłym? Zdaje 

mi się, że nic go już nigdy nie zmyje!



- Mam zioła, których wywar zmywa wszelkie plamy - rzekła 

Barabakasentoryna. - Dam ci je natychmiast, abyś jeszcze w czasie 

podróży wykonał mój warunek.



Barabakasentoryna podała wujowi pudełko z ziołami. Wuj pochwycił je i 

udał się do kajuty wraz z Chińczykiem, aby tam spróbować mocy tych ziół.



Po godzinie wrócił na pokład z twarzą zupełnie białą. Widok tej twarzy 

uradował mię bardzo, gdyż znów ujrzałem dawnego wuja.



- Jesteś teraz tak piękny, że nie mogę ci odmówić mojej ręki! - zawołała 

Barabakasentoryna.



Po trzech miesiącach żeglugi stanęliśmy w porcie balsorskim, a stamtąd 

udaliśmy się do Bagdadu.



Nazajutrz w Bagdadzie odbyły się dwa śluby - mój z Arkelą i wuja 

Tarabuka z Barabakasentoryna.



Odtąd żyliśmy spokojnie w pałacu rodzinnym. Diabeł Morski już nie 

nawiedzał mię we śnie i nie kusił do podróży, ponieważ stałem się 

człowiekiem żonatym i poważnym.



Wuj Tarabuk od czasu do czasu próbuje pisać wiersze, ale 

Barabakasentoryna drze je na drobne kawałki, bo nie znosi poezji. Wuj 

pozwala jej na wszystko i nigdy się jej nie sprzeciwi.



Sam jej przynosi każdy świeżo napisany wiersz i mawia zazwyczaj:



- Moja droga Barabakasentoryńciu! Przynoszę ci tu wierszyk, abyś go 

mogła zawczasu zniszczyć.



I Barabakasentoryna niszczy bezlitośnie utwory wuja.



Co do Chińczyka - ten, jak się okazało, posiada niezwykły talent 

kulinarny. Wuj Tarabuk mianował go kucharzem pałacowym.


Chodzą Śmiercie po słonecznej stronie,

Trzymający się wzajem za dłonie.



Którą z naszej wybierzesz gromady,

By w cmentarne uprowadzić sady?



Nie chciał pierwszej, że nazbyt miniasta,

Grób, gdy hardy, pokrzywą porasta.



Nie chciał drugiej, że nadmiernie złota,

Nie zna ciszy, kto się tak migota.



Wybrał trzecią, co choć bugulicha,

Lecz tak cicha, że wszystko nacicha.



Coś za jedna, że podobasz mi się

W swym bożystym na ziemi zarysie?



Żal mi, przeżal ptaka, co odlata,

Dla cię umrę z nieżalu do świata.



Blada jesteś, jak to słońce w zimie -

Kędy dom twój i jak ci na imię?



Dom mój stoi na ziemi uboczu,

A na imię nic nie mam, prócz oczu.



Nic w tych oczach nie mam, prócz wieczoru,

Pewna byłam twojego wyboru.



Jeden zowąd śmierć sobie wybiera,

Ale drugi tą śmiercią umiera.



Choć wybrałeś, nie wiedząc dla kogo,

Zawszeć będę pamiętną i drogą.

 

Jestem śmiercią twej matki, co w chacie

Uśmiechnięta czeka teraz na cię.