Pordzewiały twej wrótni zawory,

Dym z twej chaty nie buja po niebie -

Mnie tam nie ma! Tu jestem - bez ciebie,

Tu, gdzie w próżni mijają wieczory!

Zmienionego, nim przywrzesz do łona,

Wiem, że poznasz po łkaniu przewiny!...

Czekaj na mnie, w cień własny wpatrzona,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Zapal światło u progów przedsienia,

Z macierzanek spleć wienec nad czołem,

Naucz dzieci mojego imienia

I zachowaj mi miejsce za stołem!

Ku tej drodze, gdzie idą pątnicy,

Dłonie twoje rzucają cień siny...

Zasadź brzozę pod oknem świetlicy,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Duch mój, chabrem porosły i wrzosem,

Burz zapragnął, co chłodem go zwarzą!

Nie znam głosu, co będzie mym głosem,

Nie znam twarzy, co będzie mą twarzą -

Lecz ty jedyna mnie poznasz niezłomnie,

Gdy twe imię śpiewając w dolinie,

Z raną w piersi, zmieniony ogromnie,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...


Czym purpurowe maki

Na ciemną rzucał drogę

Sen miałem. Ale jaki ?

Przypomnieć już nie mogę



Twojeż to były usta

Mojeż to były dłonie.

Głąb sadu mego pusta

We wrotach - księżyc płonie



Dni się za dniami dłużą

Noce - w jeziorach witam

Kiedy ty kwitniesz różo ? 

"Ja nigdy nie zakwitam..."



"Ja nigdy nie zakwitam!"

Twojże to głos. O! Różo!

Słowa po słowach chwytam

Dni się za dniami dłużą.