Pordzewiały twej wrótni zawory,

Dym z twej chaty nie buja po niebie -

Mnie tam nie ma! Tu jestem - bez ciebie,

Tu, gdzie w próżni mijają wieczory!

Zmienionego, nim przywrzesz do łona,

Wiem, że poznasz po łkaniu przewiny!...

Czekaj na mnie, w cień własny wpatrzona,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Zapal światło u progów przedsienia,

Z macierzanek spleć wienec nad czołem,

Naucz dzieci mojego imienia

I zachowaj mi miejsce za stołem!

Ku tej drodze, gdzie idą pątnicy,

Dłonie twoje rzucają cień siny...

Zasadź brzozę pod oknem świetlicy,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Duch mój, chabrem porosły i wrzosem,

Burz zapragnął, co chłodem go zwarzą!

Nie znam głosu, co będzie mym głosem,

Nie znam twarzy, co będzie mą twarzą -

Lecz ty jedyna mnie poznasz niezłomnie,

Gdy twe imię śpiewając w dolinie,

Z raną w piersi, zmieniony ogromnie,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...


Dwojgu zmarłym w cmentarza zakątku

Dawna miłość śni się od początku -

I westchnęli i po małej chwili

Wspomnieniami ust się połączyli.



Usta, usta! Próchno w was migota!

Któż odgadnie, że to jest - pieszczota?

Któż pomyśli, że to jest kochanie -

Pocałunków trudne wspominanie?...



Słodka jeszcze jest żałoba:

Cień - cieniowi, mgła - mgle się podoba.

Ale szczęście nie potrwało długo:

Niespodzianie zmarli śmiercią drugą...



Boże, Boże! Gdzie twoje lazury?

Straszno zmarłym umierać raz wtóry!

Straszno nie być pod żadnym namiotem...

Cicho - ciszej..Nie mówmy nic o tem...