Pururawa i Urwasi





Pururawa w godzinie, gdy słońce mgły krasi,

Ujrzał nimfę wód przaśnych - Indiankę Urwasi.



Wynurzyła dłoń z wody, a za dłonią - głowę,

A niedługo - popierśną kibici połowę.



Górowała rozbieżnej pierścieniami fali,

Palcami z lekka pierśnych tykając korali.



Pururawa podpatrzył, jak nieśmiertelniało

Jej obciśle przywdziane powierzch ducha ciało.



Pomiażdżyła mu serce miłości nagłota -

Ją się skradać ku bogu ruchem snu i kota.



Porwał ją w swe ramiona ku warg swych potrzebie.

"Ciebież tulę w objęciu? Odpowiedz, że ciebie!"



Bożym wrzaskiem przeczyła rąk jego przemocy,

Wyrywała się z ramion aż do późnej nocy!



Ale on ją pod leśnym uciszył pagórem,

Wtłoczył żywcem do wora i przewiązał sznurem.



Jak złodziej, pomykając jarami po jarach,

Powrócił do dom z worem wrzeszczącym na barach.



Wiedział, co przyniósł w worze - a i po co - wiedział!

Stał u progu zdyszany - wór mu u nóg siedział.



Świerszcz w chałupie skowronił, jaskólił i brzęczał,

A on stał zadumany, a wór nagle klęczał.



"Wróć mi wolę ruczajną, wróć stawne bezczasy!

Więcej we mnie drga boga, niż dziewczęcej krasy".



"Darmo pragniesz się z wora prośbą wyszeleścić!

Chcę boga, com go schwytał, raz w życiu popieścić!" -



"Cóż ci po tej pieszczocie, co rozkosz przekracza?

Cóż ci po tej rozkoszy, co w otchłań się stacza?"



"Niech się rozkosz odmieni aż nie do poznania,

Już ja nigdy swojego nie wściągnę kochania!"



I wyłonił ją z wora na żądz swych bezdroża:

"Nie masz wokół nikogo, oprócz nas i łoża!"



"Oddam ci wniebowzbitą mych piersi urodę,

Warg mych odwilż różaną i ramion dogodę.



Jeno ukryj w pieszczocie nagość swego ciała.

Abym ludzkich upojeń ja - bóg - nie widziała!"-



Po ciemku barwił łoże we kwiaty i liście,

W ciemnym łożu do niego polgnęła biodrzyście.



Kształt jej wgarniał w objęcia, płonął w jej upale,

A ustami wyławiał dwu piersi korale.



"Kiedyż ty mnie podpatrzysz, jako w ciebie dyszę?"

"Nigdy cię nie podpatrzę! Dość, że dech twój słyszę!"



"Czemuż nie chcesz oczyma wyjść szczęściu na drogę?"

"Po cóż jeszcze mam widzieć to, co kochać mogę?"



"Chciałbym w oczach twych odbić radość, co mózg mroczy!"

"Bądźże mi niewidzialny, póki mam te oczy".



I czuł, w sobie zamilkły, że bogini ciało,

Wieczyściejąc ku niemu, chętnie namdlewało.



I namdlewał z nim razem rozkoszy bezsiłą,

Aż w namdlał w taki bezświat, że go już nie było.



Nie było go na drogach, ni w ukryciu alej,

Ani w nim, ni poza nim, ni bliżej, ni dalej!



Wezbrany poza łoża miłosnego miedzą,

Jeno poił się słodką o sobie niewiedzą.



I tak uczył się nie być od nocy do świtu,

Aż się zbudził przy gwiazdach - bywalec niebytu.



I ujrzał, że bogini, rozkoszą opiła,

W mrocznym łożu jaśnistym kształtem się ciemniła.



"Ciemnij się w moją miłość, rozum mi odbieraj,

Ale w moich objęciach nigdy nie umieraj!"



"Jeno tyle umieram, ile miłość każe,

A spłodzę tobie syna w mych bioder pożarze".



I spłodziła mu syna na polu, w południe,

Kiedy zboże ku słońcu złoci się bezludnie.



"Bogom w oczy wsmucony jestem od spowicia,

A weseli się we mnie życie spoza życia.



Pójdźcie ze mną do lasu nie opodal gaju,

Pragnę zbadać twarz ojców, odbitą w ruczaju.



Jest tam skwar w macierzance i chłód w leśnym dzwońcu,

Spróbujemy we troje zanieistnieć w słońcu".



Poszli za nim do dziwnie ruczajnego lasu,

Gdzie czas szumi wśród liści, a liście wśród czasu.



Poszli w skwar macierzanki, rozpełzłej samotnie,

I zabrnęli w chłód dzwońców - i już bezpowrotnie.



Troje było ich w lesie: dwa i jedno ciało,

Nikt nie wie, co się z nimi stało lub nie stało.


Nadchodzi rok nieistnienia, nadchodzi straszne bezkwiecie, 

W tym roku wszystkie dziewczęta wyginą, niby motyle, 

Ja pierwsza blednę samochcąc i umrzeć muszę za chwilę - 

I już umieram - o, spojrzyj! - i już mnie nie ma na świecie!



Ucz się pożądać mej śmierci, ponętne pieścić nietrwanie, 

Całować mrzonkę, co dla cię kształt ust czerwonych przybiera, 

I wierzyć w radość mych cieni i w oczu mych obcowanie 

Nie widzi, jeno obcuje ten, co naprawdę umiera.



Uczył się kochać umarłą, pieścił dłoń, której nie było, 

Całował oczy zamknięte, każdą powiekę z osobna, 

Porozumiewał się z piersią, jak z pełną pieszczot mogiłą -

Ale nie wiedział, co czuła, bo nazbyt była zagrobna. 

 

Czy czujesz moje pieszczoty i pocałunki i radość? 

Czyli nie bolą cię mroki i nieistnienia nadmiary?

O, wyznaj wszystko do końca, uczyń tęsknocie mej zadość, 

Zadrżyj z miłości pośmiertnej, jeślić dostępne jej czary! 

 

Czemuż tak wątpisz o zmarłej? Wszak już do cudów nawykam.

Miłości jestem posłuszna i szczęściu się nie opieram! 

I czuję twoją pieszczotę i coraz bardziej zanikam,

I czuję twe pocałunki i coraz bardziej umieram.