Puściła po stole swawolący wianek.

"Kto go chwyci pierwszy - ten mój kochanek!"



Pochwycił tak ściśle, aż się kwiaty zwarły.

"Skąd ty jesteś rodem?" - "Ja rodem - umarły!"



"Co się stało wokół, że świat mi się mroczy?" -

"To ja własnoręcznie zamykam ci oczy..."



"Już mnie nigdzie nie ma i nigdzie nie będzie!"-

"Nie ma ciebie nigdzie, bo już jesteś wszędzie"


Romans śpiewam, bo śpiewam! Bo jestem śpiewakiem!

Ona była żebraczką, a on był żebrakiem.



Pokochali się nagle na rogu ulicy

I nie było uboższej w mieście tajemnicy...



Nastała noc majowa, gwiaździście wesoła,

Siedli - ramię z ramieniem - na stopniach kościoła.



Ona mu podawała z wyrazem skupienia

To usta do pieszczoty, to - chleb do gryzienia.



I tak śniąc, przegryzali pod majowym niebem

Na przemian chleb - pieszczotą, a pieszczotę - chlebem



Dwa głody sycili pod opieką wiosny:

Jeden głód - ten żebraczy, a drugi - miłosny.



Poeta, co ich widział, zgadł, jak żyć trzeba?

Ma dwa głody, lecz brak mu - dziewczyny i chleba.