Ciało mówi do duszy: "Jestem tu - w tych światach,

Gdzie i ty się zbłąkałaś. Ta sama nam droga.

Spojrzyj tylko: woń wdycham, tarzam się w kwiatach,

Ocieram się o słońce, o sen i o Boga,

O którym mówisz zawsze ze smutkiem, jak gdyby

Smutek był wiarą... Spojrzyj: jestem teraz w lesie,

Bawią mię złote bąki i czerwone grzyby

I to, że drzewom wokół tak zazielenić chce się!

Jeśli wolisz - każ mi się zapodziać na łące,

A zobaczysz, jak zaraz swoją białość zmącę

Purpurą rośnych maków, których dotyk nagły

Budzi szczęście i życie tak jasno tłomaczy!

Niech mię tylko kłos po oczach uderzy smagły,

A już świat się rozwidnia i wiem, co świat znaczy.

Nie przeszkadzaj mi wiedzieć! Milcz, dopóki drzewa

Szumią, dopóki pachnie jałowiec i mięta!

Milcz! Nie mówi się prawdy, lecz bez słów się śpiewa.

Kłamie ten co zna słowa, a nut nie pamięta.

Jam z tych światów, gdzie w ogniu grzech, śpiewając, pląsa,

Gdzie płoną piersi, wargi i kły, chciwe strawy -

Gdzie róża, krwią nabiegła, lilię białą kąsa,

I gdzie jeszcze brzmi w słońce zielony wrzask trawy!

Nie tłum owego wrzasku! Nie nęć mię w mrok głuszy!

Nie gardź mną, nie opuszczaj! - Porzuć swe zaświaty

Dla wspólnych zabaw ze mną" -

Tak ciało do duszy

Mówi, a dusza - nikła i płochliwa mara -

Słucha jego szeptów i przez łzy się stara 

Kochać te same kwiaty, rwać te same kwiaty...


Kto cię odmłodzi, żywocie wieczny? Sam się przeinacz!

Razem z chmurą się spłomień w zórz szkarłatnej zagęstce.

A ja - obłędny nie istniejących zdarzeń wspominacz -

Bywam tobie najbliższy tylko we śnie i w klęsce... 

 

Nie było dolin - a jednak smutek stał w dolinie...

I choć wróżek nie było - w mgłach mówiono o wróżce...

Brzegiem obłoków fijolet płynie. Myśli, że płynie.

Sen się boczy na tego świateł w nicość rozprószcę. 

 

W odmętach nocy niech ciał się strzeże bezbronne ciało,

Niech swe losy przesłania byle jakim błękitem.

W moim ogrodzie coś się znagliło i zaszemrało -

Zaszemrało, jak gdyby ktoś się rozstał z niebytem. 

 

Znam ja na pamięć  jedną dziewczynę... Znam jej westchnienia

I mym ustom uległość pieszczotliwie zawiłą.

Nic w niej nie było, oprócz uśmiechu i przeznaczenia -

I kochałem ją za to, że nic więcej nie było.

 

Znam taką duszę, co cmentarniejąc nie do poznania,

Sztuczną różę w śmierć niosła... Była niegdyś różystką...

Skąd ten świat cały? - I róże sztuczne?... I czyjeś łkania?

I ja - w świecie - i ptaki - i pogrzeby - i wszystko?

 

Znam ja złocistość, co śni się niebu w imię rezedy...

Dla snów błędnych jest człowiek - lada bożą ustronią.

Grał niegdyś wieczór - i łódź się moja rozbiła wtedy

O tę zgubną złocistość. Tak się stało, że o nią.

 

Zorza dokrwawia swój żal do nieba w czerwieniach pustych,

A obłoki gasnące chcą w bezludny świat uróść.

Czymże jest dla mnie - albo dla jezior - albo dla brzóz tych

Głuchoniemej wieczności zaraźliwość i burość!

 

Czym tajemnicę w niepowtarzalnych dreszczach roztrwonił,

Gdym twe ciało w ciemnościach pieszczotami przejaśnił?...

Świat się już dla mnie dość nanicestwił i naustronił -

I jam dość się dla świata naczłowieczył i naśnił!

 

Śpieszno mi teraz do zmartwychwstania kilku topoli,

Co szumiały w pobliżu zanikłego w snach domu!

Śpieszno mi teraz do zatajonej w gwiazdach niedoli,

Którą muszę sam przeżyć, nic nie mówiąc nikomu.

 

I co ja zrobię po śmierci z sobą i całym światem?

Czy w twych łzach się zazłocę? Czy się we mgle - zniebieszczę?

Mrok nieodparty zszedł się w ogrodzie z bezwolnym kwiatem -

Myśmy byli w tym mroku i będziemy tam jeszcze!