Czym purpurowe maki

Na ciemną rzucał drogę

Sen miałem. Ale jaki ?

Przypomnieć już nie mogę



Twojeż to były usta

Mojeż to były dłonie.

Głąb sadu mego pusta

We wrotach - księżyc płonie



Dni się za dniami dłużą

Noce - w jeziorach witam

Kiedy ty kwitniesz różo ? 

"Ja nigdy nie zakwitam..."



"Ja nigdy nie zakwitam!"

Twojże to głos. O! Różo!

Słowa po słowach chwytam

Dni się za dniami dłużą.


Śledzą nas... Okradają z ścieżek i ustroni,

Z trudem przez nas wykrytych. Gniew nasz w słońcu pała!

Śpieszno nam do łez szczęścia, do tchów naszych woni,

Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.



Więc na przekór przeszkodom źrenica bezradna

Chłoniemy się nawzajem, niby dwa bezdroża,

A gdy powiek znużonych kotary opadną,

Czujemy, żeśmy wyszli z uścisków i z łoża.



Nikt tak nigdy nie patrzał, nie bywał tak blady,

I nikt do dna rozkoszy ciałem tak nie dotarł,

I nie nurzał swych pieszczot bezdomnej gromady

W takim łożu, pod strażą takich czujnych kotar!