Wiatr wie jak trzeba nacichać...

Za oknem - mrok się kołysze.

Nie widać świata, nie słychać,

Lecz ja coś widzę i słyszę...



Ktoś z płaczem ku mnie z dna losu

Bezradną wyciąga rękę!

Nie znam obcego mi głosu,

Ale znam dobrze tę mękę!



Zaklina, błaga i woła,

Więc w mrok wybiegam na drogę

I nic nie widząc dokoła,

Zrozumieć siebie nie mogę!

 

W brzozie mgła sępi się wiotka.

Sen pusty!... Wracam do domu...

Nie! Nikt się z nikim nie spotka!

Nikt nie pomoże nikomu!


Pordzewiały twej wrótni zawory,

Dym z twej chaty nie buja po niebie -

Mnie tam nie ma! Tu jestem - bez ciebie,

Tu, gdzie w próżni mijają wieczory!

Zmienionego, nim przywrzesz do łona,

Wiem, że poznasz po łkaniu przewiny!...

Czekaj na mnie, w cień własny wpatrzona,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Zapal światło u progów przedsienia,

Z macierzanek spleć wienec nad czołem,

Naucz dzieci mojego imienia

I zachowaj mi miejsce za stołem!

Ku tej drodze, gdzie idą pątnicy,

Dłonie twoje rzucają cień siny...

Zasadź brzozę pod oknem świetlicy,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Duch mój, chabrem porosły i wrzosem,

Burz zapragnął, co chłodem go zwarzą!

Nie znam głosu, co będzie mym głosem,

Nie znam twarzy, co będzie mą twarzą -

Lecz ty jedyna mnie poznasz niezłomnie,

Gdy twe imię śpiewając w dolinie,

Z raną w piersi, zmieniony ogromnie,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...