Pójdziemy śladem cienia i szelestu

Po scieżce, która wzdłuż rosą połyska.

Popod krzewami sztywnego agrestu

Pachną na słońcu świeże kretowiska.



W powiędłych liściach, pokurczonych chłodem,

Lśnią srebrne resztki wczorajszej ulewy,

Nad zapuszczonym od dawna ogrodem

Słychać gawronów trzepoty i śpiewy.



Obok jabłoni - przypadkowa sosna

Swe igły w bladym zanurza błękicie.

O, jakże prędko przeminęła wiosna,

Pozostawiając przelęknione życie !



Coraz to mocniej otulasz się w chustę,

W której pierś twoja, jak w gnieździe, się chowa,

Trzeba nam było rzec dawniej te słowa,

Co dzisiaj zabrzmią - spóźnione i puste !



Trzeba na było spleść dłonie uparte

I z zamkniętymi iść w słońce oczyma !

Dzisiaj te oczy zostaną - otwarte,

Dzisiaj się warga w pół drogi zatrzyma...


Puściła po stole swawolący wianek.

"Kto go chwyci pierwszy - ten mój kochanek!"



Pochwycił tak ściśle, aż się kwiaty zwarły.

"Skąd ty jesteś rodem?" - "Ja rodem - umarły!"



"Co się stało wokół, że świat mi się mroczy?" -

"To ja własnoręcznie zamykam ci oczy..."



"Już mnie nigdzie nie ma i nigdzie nie będzie!"-

"Nie ma ciebie nigdzie, bo już jesteś wszędzie"