Pójdziemy śladem cienia i szelestu

Po scieżce, która wzdłuż rosą połyska.

Popod krzewami sztywnego agrestu

Pachną na słońcu świeże kretowiska.



W powiędłych liściach, pokurczonych chłodem,

Lśnią srebrne resztki wczorajszej ulewy,

Nad zapuszczonym od dawna ogrodem

Słychać gawronów trzepoty i śpiewy.



Obok jabłoni - przypadkowa sosna

Swe igły w bladym zanurza błękicie.

O, jakże prędko przeminęła wiosna,

Pozostawiając przelęknione życie !



Coraz to mocniej otulasz się w chustę,

W której pierś twoja, jak w gnieździe, się chowa,

Trzeba nam było rzec dawniej te słowa,

Co dzisiaj zabrzmią - spóźnione i puste !



Trzeba na było spleść dłonie uparte

I z zamkniętymi iść w słońce oczyma !

Dzisiaj te oczy zostaną - otwarte,

Dzisiaj się warga w pół drogi zatrzyma...


Dwojgu zmarłym w cmentarza zakątku

Dawna miłość śni się od początku -

I westchnęli i po małej chwili

Wspomnieniami ust się połączyli.



Usta, usta! Próchno w was migota!

Któż odgadnie, że to jest - pieszczota?

Któż pomyśli, że to jest kochanie -

Pocałunków trudne wspominanie?...



Słodka jeszcze jest żałoba:

Cień - cieniowi, mgła - mgle się podoba.

Ale szczęście nie potrwało długo:

Niespodzianie zmarli śmiercią drugą...



Boże, Boże! Gdzie twoje lazury?

Straszno zmarłym umierać raz wtóry!

Straszno nie być pod żadnym namiotem...

Cicho - ciszej..Nie mówmy nic o tem...