Śniło mi się, że konasz samotnie,

Mnie nie było, ale jestem już!...

Biegłem do cię powrotnie, powrotnie

Poprzez gęstwę błyskawic i burz.



Leżysz - męką szpecona bezkarną

I zanikiem wychudzonych lic

Dłonie twoje do próżni się garną...

Patrzysz na mnie i nie mówisz nic



Więc porwałem cię w ramion spowicie

Razem z śmiercią, co twe piersi ssie -

I swe własne tchnąłem w ciebie życie -

Tchnąłem życie- i zbudziłem się!


Mrok się z mrokiem porównał, żałoba - z żałobą.

Coś się chciało zazłocić, lecz zabrakło czasu.

Zbył się strumień swych brzegów, powstał całym sobą,

Wyprostował się w wieczność i szedł środkiem lasu.



Szedł do krzyża w pustkowiu, gdzie gwiazd swych niepewna

Nieskończoność się krzepi westchnieniami mięty -

I pierś swą strumienistą przymartwił do drewna

I zawisł, z dobrawoli na krzyżu rozklęty.



Po co ci Senna Falo, na krzyżu noclegi ?

Za kogo, Dumna Wodo, chcesz marnieć i ginąć ?

Za tych, co już przeżyli dno swoje i brzegi -

Za tych, co właśnie odtąd nie mają gdzie płynąć