Śniło mi się, że konasz samotnie,

Mnie nie było, ale jestem już!...

Biegłem do cię powrotnie, powrotnie

Poprzez gęstwę błyskawic i burz.



Leżysz - męką szpecona bezkarną

I zanikiem wychudzonych lic

Dłonie twoje do próżni się garną...

Patrzysz na mnie i nie mówisz nic



Więc porwałem cię w ramion spowicie

Razem z śmiercią, co twe piersi ssie -

I swe własne tchnąłem w ciebie życie -

Tchnąłem życie- i zbudziłem się!


Śnież się, w duszy mojej śnież,

Piersi, nocą całowana,

Co zachować przez sen chcesz

Usta moje aż do rana!



Znój się, w ciele moim znój,

Miłujących rąk pogłado,

Coś mi dreszcz piększyła mój,

Przodując zadumą bladą!



Trwoń się, ogniu świecy trwoń

Na tę pościel, na tę lnianą,

Gdzieś rozwidnił białą skroń,

U nóg moich zapodzianą!