Skrzeble biegną, skrzeble przez lasy, przez błonie,

Drapieżne żywczyki, upiorne gryzonie!

Biegną szumnie, tłumnie powikłaną zgrają,

A nie żyją nigdy, tylko umierają -

Umierają, skomląc, szereg za szeregiem.

Śmierć jest dla nich właśnie tym po lasach biegiem,

Śmierć jest dla nich pędem w niepochwytne cienie-

Biegną tylko po to, aby śnić istnienie.

Świat im śni się w biegu - daleki i bliski,

Śnią się własne ślepie, śnią się własne pyski,

Śni im się że mogą kąsać jadowicie-

Węszą przez sen moje i to twoje życie,

A ten sen łakomy wystarcza im prawie-

Kogo gryzą we śnie, ginie ten na jawie-

Gryzą we śnie boga, co sen stworzyć umiał,

A ów dąb umiera, co dla niego szumiał.


Tyś całował dziewczynę, lecz kto biel jej ciała

Poróżowił na wargach, by cię całowała?



Tyś topolom na drogę cień rzucać pozwolił,

Ale kto je tak bardzo w niebie roztopolił?



Tyś pociosał stodołę w cztery dni bez mała,

Ale kto ją stodolił, by - czym jest - wiedziała?



Stodoliła ją pewno Majka stodolna,

Do połowy - przydrożna, od połowy - polna.



Ze stu światów na przedświat wyszła sama jedna

I patrzyła w to zboże, co szumi ode dna