Skrzeble biegną, skrzeble przez lasy, przez błonie,

Drapieżne żywczyki, upiorne gryzonie!

Biegną szumnie, tłumnie powikłaną zgrają,

A nie żyją nigdy, tylko umierają -

Umierają, skomląc, szereg za szeregiem.

Śmierć jest dla nich właśnie tym po lasach biegiem,

Śmierć jest dla nich pędem w niepochwytne cienie-

Biegną tylko po to, aby śnić istnienie.

Świat im śni się w biegu - daleki i bliski,

Śnią się własne ślepie, śnią się własne pyski,

Śni im się że mogą kąsać jadowicie-

Węszą przez sen moje i to twoje życie,

A ten sen łakomy wystarcza im prawie-

Kogo gryzą we śnie, ginie ten na jawie-

Gryzą we śnie boga, co sen stworzyć umiał,

A ów dąb umiera, co dla niego szumiał.


To nie konie tak cwałują i uszami strzygą,

Jeno tańczą dwaj opoje - Świdryga z Midrygą. 

 



A nie stęka tak stodoła pod cepów bijakiem, 

Jak ta łąka, źgana stopą srożej, niż kułakiem! 

 



Zaskoczyła ich na słońcu Południca blada

I Świdrydze i Midrydze i tańcowi rada. 

 



Zaglądała im do oczu chciwie, jak do żłobu.

"Który w tańcu mię wyhula, bom jedna dla obu?" -

 



"Moja będzie - rzekł Swidryga - ta pierś i ta szyja!" -

A Midryga pięścią przeczy: "Moja lub niczyja!" 

 



Ten ją porwał za dłoń jedną, a tamten za wtórą.

"Musisz obu nam nastarczyć, skąpico-dziewczuro!" 

 



A ona im prosto w usta dyszy bez oddechu,

A ona im prosto w oczy śmieje się bez śmiechu. 

 



I rozdwaja się po równu, rozszczepia się żwawo

Na dwie dziewki, na siostrzane - na lewą i prawą.

 



"Dosyć ciała dwoistego mamy tu na łące! 

Tańczże z nami południami, dopóki jarzące! 

 



Jedna dziewka rąk ma czworo i cztery ma łydy ! 

Niech upoją nas do reszty twe słodkie bezwstydy!" 

 



Nasrożyli się do tańca, jak gdyby do boju -

Przysporzyli kwiatom zgiełku, łące - niepokoju.

 



Więc Świdryga pląsał z prawą, więc Midryga - z lewą, 

Ten obcasem kurz zamiatał, a tamten - cholewą.



 

Na odsiebkę, na odkrętkę i znów na odwrotkę -

Podeptali macierzankę, błyszczkę i tymotkę! 

 



Jeden wrzeszczał: "Konaj żywcem!", a drugi:

"Wciornaści!" Tańcowali aż do zdechu i aż do upaści !

 



Aż poczuli, że dziewczyna życie w tańcu traci, 

I umarła jednocześnie we dwojej postaci. 

 



"Pochowajmy owo ciało nie bardzo samotne,

Bo podwójne w tańcowaniu. a w śmierci dwukrotne. 

 



Pochowajmy na cmentarzu, gdzie za drzewem - drzewo.

Zmówmy pacierz obopólny - za prawą i lewą."

 



W dwóch ją trumnach ułożyli, ale w jednym grobie -

A już huczy echo ziemne - tańczą trumny obie! 

 



Tańczą, ciałem nakarmione, syte i hulaszcze, 

Ukazując co raz w tańcu nie domkniętą paszczę. 



 

Tańczą, skaczą i wirują, klepką dzwonią w klepkę,

Na odkrętkę, na odwrotkę i znów na odsiebkę! 

 



Aż się kręci razem z nimi śmierć w skocznych lamentach,

Aż się wzdryga wnętrznościami przerażony cmentarz!



 

Aż się w sobie zatraciło błędne tańca koło, 

Aż się stało popod ziemią huczno i wesoło! 

 



Aż zmąciły się rozumy Świdrydze-Midrydze, 

Jakby wicher je rozhulał na wiatraka śmidze!

 



I rozwiała się w ich głowach ta wiedza pomglona, 

Gdzie jest prawa strona świata, a gdzie lewa strona? 

 



W jakiej trumnie lewa dziewka. w jakiej prawa leży? 

I która z nich i do kogo po śmierci należy?

 



Tak im w oczach opętanych świat się cały miga,

Że nie wiedzą, kto Świdryga, a kto z nich Midryga? 

 



Jeno ujrzą otchłań śmierci czarną od ogromu:

"A bądźcie tu. ludzie dobrzy, jak u siebie w domu! 



 

Jedna trumna dla jednego, dla drugiego - druga,

W jednej wieczność prawym okiem, w drugiej lewym mruga !" 



 

Obłąkani nad przepaścią poklękali wzajem

I na klęczkach zatańczyli tuż, tuż nad jej skrajem. 



 

Tańcowali na czworakach, tańcowali płazem,

Tak i nie tak - i na opak - razem i nie razem! 



 

Aż wwichrzeni w mrok dwóch trumien, jak dwa błędne wióry,

Powpadali w otchłań śmierci nogami do góry!