Kto cię odmłodzi, żywocie wieczny? Sam się przeinacz!

Razem z chmurą się spłomień w zórz szkarłatnej zagęstce.

A ja - obłędny nie istniejących zdarzeń wspominacz -

Bywam tobie najbliższy tylko we śnie i w klęsce... 

 

Nie było dolin - a jednak smutek stał w dolinie...

I choć wróżek nie było - w mgłach mówiono o wróżce...

Brzegiem obłoków fijolet płynie. Myśli, że płynie.

Sen się boczy na tego świateł w nicość rozprószcę. 

 

W odmętach nocy niech ciał się strzeże bezbronne ciało,

Niech swe losy przesłania byle jakim błękitem.

W moim ogrodzie coś się znagliło i zaszemrało -

Zaszemrało, jak gdyby ktoś się rozstał z niebytem. 

 

Znam ja na pamięć  jedną dziewczynę... Znam jej westchnienia

I mym ustom uległość pieszczotliwie zawiłą.

Nic w niej nie było, oprócz uśmiechu i przeznaczenia -

I kochałem ją za to, że nic więcej nie było.

 

Znam taką duszę, co cmentarniejąc nie do poznania,

Sztuczną różę w śmierć niosła... Była niegdyś różystką...

Skąd ten świat cały? - I róże sztuczne?... I czyjeś łkania?

I ja - w świecie - i ptaki - i pogrzeby - i wszystko?

 

Znam ja złocistość, co śni się niebu w imię rezedy...

Dla snów błędnych jest człowiek - lada bożą ustronią.

Grał niegdyś wieczór - i łódź się moja rozbiła wtedy

O tę zgubną złocistość. Tak się stało, że o nią.

 

Zorza dokrwawia swój żal do nieba w czerwieniach pustych,

A obłoki gasnące chcą w bezludny świat uróść.

Czymże jest dla mnie - albo dla jezior - albo dla brzóz tych

Głuchoniemej wieczności zaraźliwość i burość!

 

Czym tajemnicę w niepowtarzalnych dreszczach roztrwonił,

Gdym twe ciało w ciemnościach pieszczotami przejaśnił?...

Świat się już dla mnie dość nanicestwił i naustronił -

I jam dość się dla świata naczłowieczył i naśnił!

 

Śpieszno mi teraz do zmartwychwstania kilku topoli,

Co szumiały w pobliżu zanikłego w snach domu!

Śpieszno mi teraz do zatajonej w gwiazdach niedoli,

Którą muszę sam przeżyć, nic nie mówiąc nikomu.

 

I co ja zrobię po śmierci z sobą i całym światem?

Czy w twych łzach się zazłocę? Czy się we mgle - zniebieszczę?

Mrok nieodparty zszedł się w ogrodzie z bezwolnym kwiatem -

Myśmy byli w tym mroku i będziemy tam jeszcze!


Ocknął się rycerz, snem zatrwożony, 

Mówi po ciemku do swojej żony:

"Sen miałem, jakom zwykł, 

Był tu, był tam - i znikł. 

Widziałem we śnie róże i róże, 

I twoją siostrę i noc w lazurze,

Tuż obok w sennych mgłach 

Szedł ku niej na wprost gach. 

Spłyńże mi cicho, jak krew po nożu, 

Do jej alkowy, by tuż przy łożu,

Co dźwiga ciała znój,

Sen sprawdzić mój - nie mój !"

Zwlekła się pani z leż na kolana,

Z kolan powstała wyprostowana, 

I poszła przed się w mrok, 

Za krokiem glusząc krok.

Gdy do siostrzynej wnikła alkowy, 

Szukała głowy obok jej głowy,

Obok lic - innych lic,

Lecz nie znalazła nic.

Ujrzała tylko róże i róże, 

Wszystkie szkarłatne i bardzo duże,

Bo śpiąca, trwając wzdłuż,

Sen pasła jawą róż.

Upadła pani w mrok na kolana.

"Tak będę trudniej zowąd widziana !" -

Tamuje wonny dech,

Nocnych się bojąc ech.

Gdy północ wzmogła sny nieomylne, 

Słyszy stąpanie bose i pilne -

Ściągnęła czujne brwi:

Ktoś wręcz otworzył drzwi. 

Na klęczkach pani wzroku natęża, 

Na klęczkach widzi, że duch jej męża

Idzie, drzwi tłumiąc ruch -

Śpi ciało - czuwa duch! 

Idzie ku śpiącej w ogień i burzę,

Pomiędzy róże, pomiędzy róże!

Od róż ją bierze wpół,

W uścisku zwarł i skuł.

"Śpijmy oboje - i duch i ciało,

Niech żadne nie wie, co się z nim działo!" 

Przegina śpiącą wznak,

By docałować tak!

Nad ranem pani powraca blada.

"Czy śpisz, mój mężu?" - Nie odpowiada. 

"Różami sen twój czuć!

O zbudź się, zbudź się, zbudź!"

Budzi się rycerz i w oczy pyta:

"Cóżeś widziała, w mroku ukryta?

Czy mówić nie masz sił?

Byłże gach w łożu?" - "Był." -

"Czy szedł ku śpiącej w ogień i burzę, 

Pomiędzy róże, pomiędzy róże?

Czy przegiął białą wznak?" -

"Tak - szepcze pani - tak." -

"A czyli widział ciebie, jak w mroku 

Z dłonią na piersi, ze zgrozą w oku

Klęczałaś, zgięta w łuk?" -

"Widział i on i Bóg!" -

Porwał się rycerz ze swej łożnicy: 

"Uchyl, śnie złoty, złotej przyłbicy!

Jam jest! Poznajesz mnie?" 

"Nie inny byłeś w śnie !" -

"Spędzałem noce na sennej strawie, 

Odtąd chcę żywą pieścić na jawie!" -

"Już - szepcze pani - już

Skonała wpośród róż!

We śnie zabiłam ciało bezszumne, 

Złożyć kazałam w podwójną trumnę, 

Dwie trumny - trzeci grób -

Trudny z nią będzie ślub !" -

A rycerz na to: "Zmarła za wcześnie!

Znowu ją muszę nawiedzać we śnie,

Do trumien wkroczę dwóch

Ja - pan, ja - sen, ja - duch!"