Tyś całował dziewczynę, lecz kto biel jej ciała

Poróżowił na wargach, by cię całowała?



Tyś topolom na drogę cień rzucać pozwolił,

Ale kto je tak bardzo w niebie roztopolił?



Tyś pociosał stodołę w cztery dni bez mała,

Ale kto ją stodolił, by - czym jest - wiedziała?



Stodoliła ją pewno Majka stodolna,

Do połowy - przydrożna, od połowy - polna.



Ze stu światów na przedświat wyszła sama jedna

I patrzyła w to zboże, co szumi ode dna


Skrzeble biegną, skrzeble przez lasy, przez błonie,

Drapieżne żywczyki, upiorne gryzonie!

Biegną szumnie, tłumnie powikłaną zgrają,

A nie żyją nigdy, tylko umierają -

Umierają, skomląc, szereg za szeregiem.

Śmierć jest dla nich właśnie tym po lasach biegiem,

Śmierć jest dla nich pędem w niepochwytne cienie-

Biegną tylko po to, aby śnić istnienie.

Świat im śni się w biegu - daleki i bliski,

Śnią się własne ślepie, śnią się własne pyski,

Śni im się że mogą kąsać jadowicie-

Węszą przez sen moje i to twoje życie,

A ten sen łakomy wystarcza im prawie-

Kogo gryzą we śnie, ginie ten na jawie-

Gryzą we śnie boga, co sen stworzyć umiał,

A ów dąb umiera, co dla niego szumiał.