Tyś całował dziewczynę, lecz kto biel jej ciała

Poróżowił na wargach, by cię całowała?



Tyś topolom na drogę cień rzucać pozwolił,

Ale kto je tak bardzo w niebie roztopolił?



Tyś pociosał stodołę w cztery dni bez mała,

Ale kto ją stodolił, by - czym jest - wiedziała?



Stodoliła ją pewno Majka stodolna,

Do połowy - przydrożna, od połowy - polna.



Ze stu światów na przedświat wyszła sama jedna

I patrzyła w to zboże, co szumi ode dna


Mrok się z mrokiem porównał, żałoba - z żałobą.

Coś się chciało zazłocić, lecz zabrakło czasu.

Zbył się strumień swych brzegów, powstał całym sobą,

Wyprostował się w wieczność i szedł środkiem lasu.



Szedł do krzyża w pustkowiu, gdzie gwiazd swych niepewna

Nieskończoność się krzepi westchnieniami mięty -

I pierś swą strumienistą przymartwił do drewna

I zawisł, z dobrawoli na krzyżu rozklęty.



Po co ci Senna Falo, na krzyżu noclegi ?

Za kogo, Dumna Wodo, chcesz marnieć i ginąć ?

Za tych, co już przeżyli dno swoje i brzegi -

Za tych, co właśnie odtąd nie mają gdzie płynąć