Mrok się z mrokiem porównał, żałoba - z żałobą.

Coś się chciało zazłocić, lecz zabrakło czasu.

Zbył się strumień swych brzegów, powstał całym sobą,

Wyprostował się w wieczność i szedł środkiem lasu.



Szedł do krzyża w pustkowiu, gdzie gwiazd swych niepewna

Nieskończoność się krzepi westchnieniami mięty -

I pierś swą strumienistą przymartwił do drewna

I zawisł, z dobrawoli na krzyżu rozklęty.



Po co ci Senna Falo, na krzyżu noclegi ?

Za kogo, Dumna Wodo, chcesz marnieć i ginąć ?

Za tych, co już przeżyli dno swoje i brzegi -

Za tych, co właśnie odtąd nie mają gdzie płynąć


Puściła po stole swawolący wianek.

"Kto go chwyci pierwszy - ten mój kochanek!"



Pochwycił tak ściśle, aż się kwiaty zwarły.

"Skąd ty jesteś rodem?" - "Ja rodem - umarły!"



"Co się stało wokół, że świat mi się mroczy?" -

"To ja własnoręcznie zamykam ci oczy..."



"Już mnie nigdzie nie ma i nigdzie nie będzie!"-

"Nie ma ciebie nigdzie, bo już jesteś wszędzie"