Coś srebrnego dzieje się w chmur dali.

Wicher do drzwi puka, jakby przyniósł list.

Myśmy długo na siebie czekali.

Jaki ruch w niebiosach! Słyszysz burzy świst?



Ty masz duszę gwiezdną i rozrzutną.

Czy pamiętasz pośpiech pomieszanych tchnień?

Szczęście przyszło. Czemuż nam tak smutno,

Że przed jego blaskiem uchodzimy w cień?...



Czemuż ono w mroku szuka treści

I rozgrzesz nicość, i zatraca kres?

Jego bezmiar wszystko w sobie zmieści

Oprócz mego lęku, oprócz twoich łez...


Pordzewiały twej wrótni zawory,

Dym z twej chaty nie buja po niebie -

Mnie tam nie ma! Tu jestem - bez ciebie,

Tu, gdzie w próżni mijają wieczory!

Zmienionego, nim przywrzesz do łona,

Wiem, że poznasz po łkaniu przewiny!...

Czekaj na mnie, w cień własny wpatrzona,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Zapal światło u progów przedsienia,

Z macierzanek spleć wienec nad czołem,

Naucz dzieci mojego imienia

I zachowaj mi miejsce za stołem!

Ku tej drodze, gdzie idą pątnicy,

Dłonie twoje rzucają cień siny...

Zasadź brzozę pod oknem świetlicy,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...



Duch mój, chabrem porosły i wrzosem,

Burz zapragnął, co chłodem go zwarzą!

Nie znam głosu, co będzie mym głosem,

Nie znam twarzy, co będzie mą twarzą -

Lecz ty jedyna mnie poznasz niezłomnie,

Gdy twe imię śpiewając w dolinie,

Z raną w piersi, zmieniony ogromnie,

Przyjdę jutro, choć nie znam godziny...