Śledzą nas... Okradają z ścieżek i ustroni,

Z trudem przez nas wykrytych. Gniew nasz w słońcu pała!

Śpieszno nam do łez szczęścia, do tchów naszych woni,

Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.



Więc na przekór przeszkodom źrenica bezradna

Chłoniemy się nawzajem, niby dwa bezdroża,

A gdy powiek znużonych kotary opadną,

Czujemy, żeśmy wyszli z uścisków i z łoża.



Nikt tak nigdy nie patrzał, nie bywał tak blady,

I nikt do dna rozkoszy ciałem tak nie dotarł,

I nie nurzał swych pieszczot bezdomnej gromady

W takim łożu, pod strażą takich czujnych kotar!


Puściła po stole swawolący wianek.

"Kto go chwyci pierwszy - ten mój kochanek!"



Pochwycił tak ściśle, aż się kwiaty zwarły.

"Skąd ty jesteś rodem?" - "Ja rodem - umarły!"



"Co się stało wokół, że świat mi się mroczy?" -

"To ja własnoręcznie zamykam ci oczy..."



"Już mnie nigdzie nie ma i nigdzie nie będzie!"-

"Nie ma ciebie nigdzie, bo już jesteś wszędzie"