Śledzą nas... Okradają z ścieżek i ustroni,

Z trudem przez nas wykrytych. Gniew nasz w słońcu pała!

Śpieszno nam do łez szczęścia, do tchów naszych woni,

Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.



Więc na przekór przeszkodom źrenica bezradna

Chłoniemy się nawzajem, niby dwa bezdroża,

A gdy powiek znużonych kotary opadną,

Czujemy, żeśmy wyszli z uścisków i z łoża.



Nikt tak nigdy nie patrzał, nie bywał tak blady,

I nikt do dna rozkoszy ciałem tak nie dotarł,

I nie nurzał swych pieszczot bezdomnej gromady

W takim łożu, pod strażą takich czujnych kotar!


Tyś całował dziewczynę, lecz kto biel jej ciała

Poróżowił na wargach, by cię całowała?



Tyś topolom na drogę cień rzucać pozwolił,

Ale kto je tak bardzo w niebie roztopolił?



Tyś pociosał stodołę w cztery dni bez mała,

Ale kto ją stodolił, by - czym jest - wiedziała?



Stodoliła ją pewno Majka stodolna,

Do połowy - przydrożna, od połowy - polna.



Ze stu światów na przedświat wyszła sama jedna

I patrzyła w to zboże, co szumi ode dna