Śledzą nas... Okradają z ścieżek i ustroni,

Z trudem przez nas wykrytych. gniew nasz w słońcu pała!

Spieszno nam do łez szczęścia, do tchów woni,

Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.



Więc na przekór przeszkodom źrenicą bezradną

Chłoniemy się nawzajem, niby dwa bezdroża,

A, gdy powiek znużonych kotary opadną,

Czujemy, żeśmy wyszli z uścisków łoża.



Nikt tak nigdy nie patrzał, nie bywała tak blady,

I nikt do dna rozkoszy ciałem tak nie dotarł,

I nie nurzał swych pieszczot bezdomnej gromady

W takim łożu, pod strażą takich czujnych kotar!


Czym purpurowe maki

Na ciemną rzucał drogę

Sen miałem. Ale jaki ?

Przypomnieć już nie mogę



Twojeż to były usta

Mojeż to były dłonie.

Głąb sadu mego pusta

We wrotach - księżyc płonie



Dni się za dniami dłużą

Noce - w jeziorach witam

Kiedy ty kwitniesz różo ? 

"Ja nigdy nie zakwitam..."



"Ja nigdy nie zakwitam!"

Twojże to głos. O! Różo!

Słowa po słowach chwytam

Dni się za dniami dłużą.