Śledzą nas... Okradają z ścieżek i ustroni,

Z trudem przez nas wykrytych. gniew nasz w słońcu pała!

Spieszno nam do łez szczęścia, do tchów woni,

Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.



Więc na przekór przeszkodom źrenicą bezradną

Chłoniemy się nawzajem, niby dwa bezdroża,

A, gdy powiek znużonych kotary opadną,

Czujemy, żeśmy wyszli z uścisków łoża.



Nikt tak nigdy nie patrzał, nie bywała tak blady,

I nikt do dna rozkoszy ciałem tak nie dotarł,

I nie nurzał swych pieszczot bezdomnej gromady

W takim łożu, pod strażą takich czujnych kotar!


Kto cię odmłodzi, żywocie wieczny? Sam się przeinacz!

Razem z chmurą się spłomień w zórz szkarłatnej zagęstce.

A ja - obłędny nie istniejących zdarzeń wspominacz -

Bywam tobie najbliższy tylko we śnie i w klęsce... 

 

Nie było dolin - a jednak smutek stał w dolinie...

I choć wróżek nie było - w mgłach mówiono o wróżce...

Brzegiem obłoków fijolet płynie. Myśli, że płynie.

Sen się boczy na tego świateł w nicość rozprószcę. 

 

W odmętach nocy niech ciał się strzeże bezbronne ciało,

Niech swe losy przesłania byle jakim błękitem.

W moim ogrodzie coś się znagliło i zaszemrało -

Zaszemrało, jak gdyby ktoś się rozstał z niebytem. 

 

Znam ja na pamięć  jedną dziewczynę... Znam jej westchnienia

I mym ustom uległość pieszczotliwie zawiłą.

Nic w niej nie było, oprócz uśmiechu i przeznaczenia -

I kochałem ją za to, że nic więcej nie było.

 

Znam taką duszę, co cmentarniejąc nie do poznania,

Sztuczną różę w śmierć niosła... Była niegdyś różystką...

Skąd ten świat cały? - I róże sztuczne?... I czyjeś łkania?

I ja - w świecie - i ptaki - i pogrzeby - i wszystko?

 

Znam ja złocistość, co śni się niebu w imię rezedy...

Dla snów błędnych jest człowiek - lada bożą ustronią.

Grał niegdyś wieczór - i łódź się moja rozbiła wtedy

O tę zgubną złocistość. Tak się stało, że o nią.

 

Zorza dokrwawia swój żal do nieba w czerwieniach pustych,

A obłoki gasnące chcą w bezludny świat uróść.

Czymże jest dla mnie - albo dla jezior - albo dla brzóz tych

Głuchoniemej wieczności zaraźliwość i burość!

 

Czym tajemnicę w niepowtarzalnych dreszczach roztrwonił,

Gdym twe ciało w ciemnościach pieszczotami przejaśnił?...

Świat się już dla mnie dość nanicestwił i naustronił -

I jam dość się dla świata naczłowieczył i naśnił!

 

Śpieszno mi teraz do zmartwychwstania kilku topoli,

Co szumiały w pobliżu zanikłego w snach domu!

Śpieszno mi teraz do zatajonej w gwiazdach niedoli,

Którą muszę sam przeżyć, nic nie mówiąc nikomu.

 

I co ja zrobię po śmierci z sobą i całym światem?

Czy w twych łzach się zazłocę? Czy się we mgle - zniebieszczę?

Mrok nieodparty zszedł się w ogrodzie z bezwolnym kwiatem -

Myśmy byli w tym mroku i będziemy tam jeszcze!