Śledzą nas... Okradają z ścieżek i ustroni,

Z trudem przez nas wykrytych. gniew nasz w słońcu pała!

Spieszno nam do łez szczęścia, do tchów woni,

Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.



Więc na przekór przeszkodom źrenicą bezradną

Chłoniemy się nawzajem, niby dwa bezdroża,

A, gdy powiek znużonych kotary opadną,

Czujemy, żeśmy wyszli z uścisków łoża.



Nikt tak nigdy nie patrzał, nie bywała tak blady,

I nikt do dna rozkoszy ciałem tak nie dotarł,

I nie nurzał swych pieszczot bezdomnej gromady

W takim łożu, pod strażą takich czujnych kotar!


Nastała noc, spragniona wymian

Mroku na dreszcze w półśnie rosy.

Dąb bałwochwalczo wierzy w Tymian,

We wpływ Tymianu  - na niebiosy.



Światła na trawie mrą pokotem -

Śmierć świateł wzrusza leśne knieje.

Północ przedawnia się pod płotem,

A płot - przyszłością gwiazd srebrnieje.



Gdzie jest bezdroże? A gdzie - droga?

Gdzie - dech po śmierci? Ból - po zgonie?

Więc nie ma tchu i nie ma Boga?

I nie ma nic - a księżyc płonie?



Księżyc to - wioska ogromniasta,

Gdzie ciszę ciuła brat mój - Srebroń,

Co siebie własnym snem przerasta,

Więc mu istnienia w srebrze - nie broń!



To - niepoprawny Istnieniowiec!

Poeta! Znawca mgły i wina.

Nadskakujący snom - manowiec,

Wieczności śpiewna krzątanina.



W sieć rymów łowi srebrne myszy,

I srebrny chwast i srebrną jabłoń -

I rzuca strzępy srebrnej ciszy

Na księżycową błoń czy prabłoń...



"Śmierci! - powiada - Mrok nas słyszy!

Nie śmiej się w niebo i nie błaznuj!" -

I rzuca strzępy modrej ciszy

Na księżycowy znój czy praznój... 



"Jam ten - powiada - co mgłą dyszy

I wie, że Bóg to - łza i zamieć!" -

I rzuca strzępy złotej ciszy

Na księżycową miedź czy pramiedź...



Pełno tam dolin, wzgórz, bajorów,

Modrych rozwiśleń i udniestrzeń,

I niby scena bez aktorów,

Rozpacza pusta w świetle przestrzeń.



I szepce Srebroń w dal znikomą:

Nie samym świtałem mrok się żywi -

Wszyscy jesteśmy nieszczęśliwi,

Lecz po co srebrnieć? - Nie wiadomo...



Nim śmierć w źdźbło mroku przeistoczy

Pomysł mych łez - i zarys ducha -

Niech mi gwiazdami spyla oczy

Nicości złota rozsypucha!" -



I gdy tak mówi - nicość właśnie

Kłami połyska - zła i szczera -

I jeszcze jedna gwiazda gaśnie -

I jeszcze jeden Bóg umiera.