Kiedy las od ukąszeń zmór drzewnych pożółciał,

Śnigrobek, błękitnawo zapatrzony w paproć -

Wędrownie się zazłocił - z dali w dal - po dwakroć,

Aż się wsnuł do krainy półduchów i półciał.



Tam ukochał przestwornie mgłę - nierozeznawkę,

Co się na wznak - uśmiecha, a na klęczkach - ginie,

Albo się uwysmukla - podobna dziewczynie,

Która los w snach zgubiła, jak pusta zabawkę.



Mgła rzekła: "Ust mych przyszłość - z bzu się nie wyzwoli!

Prócz deszczu - nie mam w kwiatach innego dorobku...

kochaj mnie w mej pośmiertnej za grobem niedoli,

Bom bez niej - nie ta sama... Sprawdź mój czar, Śnigrobku!" -



I rzekł na to Śnigrobek: Niech nicość nam sprzyja!

Tak mi modro, dziś z tobą!... Łzy - oddaj aniołom.

Wszelka radość jest w końcu tyleż, co niczyja...

W urojonych ogrodach znajdź mnie i oszołom!" -



Szołomiła mu usta, obłąkała ręce

A on tulił cud chwiejny i czar jej nieścisły -

I patrzał w zakochane mglistości dziewczęce,

Gdzie obok żądzy śmierci - wrą pieszczot domysły.



I ginąc od nadmiaru mgły w czujnym objęciu

Wpośród złotawych przyćmień i błękitnych zadym -

Skonał wreszcie - posłuszny temu wniebowzięciu,

Które przez sen zawdzięczał - fioletom bladym.



Czas się włóczył po drzewach. Noc przyszła - żałobna.

Cienie wszystkich umarłych - ubożuchno szare -

Pochowały Śmigrobka na wieczną niewiarę -

We wszystkich grobach naraz i w każdym - z osobna.



Mgła mu w trumnę skrzystego nawrzucała nieba,

A wszechświat, co już stał się czymś w rodzaju mitu -

Ożywiony pogrzebem - pomyślał co trzeba

Zmienić cel nieistnienia i miejsce - niebytu.



Więc - choć ktoś go do mgławic i dróg mlecznych przykuł -

On, wstrząsając łańcuchy przeznaczeń bez treści -

Śnił, że w drogę wyrusza, jak rdzawy wehikuł,

Zbłąkany w złotym wnętrzu zamierzchłej powieści.


Nastała noc, spragniona wymian

Mroku na dreszcze w półśnie rosy.

Dąb bałwochwalczo wierzy w Tymian,

We wpływ Tymianu  - na niebiosy.



Światła na trawie mrą pokotem -

Śmierć świateł wzrusza leśne knieje.

Północ przedawnia się pod płotem,

A płot - przyszłością gwiazd srebrnieje.



Gdzie jest bezdroże? A gdzie - droga?

Gdzie - dech po śmierci? Ból - po zgonie?

Więc nie ma tchu i nie ma Boga?

I nie ma nic - a księżyc płonie?



Księżyc to - wioska ogromniasta,

Gdzie ciszę ciuła brat mój - Srebroń,

Co siebie własnym snem przerasta,

Więc mu istnienia w srebrze - nie broń!



To - niepoprawny Istnieniowiec!

Poeta! Znawca mgły i wina.

Nadskakujący snom - manowiec,

Wieczności śpiewna krzątanina.



W sieć rymów łowi srebrne myszy,

I srebrny chwast i srebrną jabłoń -

I rzuca strzępy srebrnej ciszy

Na księżycową błoń czy prabłoń...



"Śmierci! - powiada - Mrok nas słyszy!

Nie śmiej się w niebo i nie błaznuj!" -

I rzuca strzępy modrej ciszy

Na księżycowy znój czy praznój... 



"Jam ten - powiada - co mgłą dyszy

I wie, że Bóg to - łza i zamieć!" -

I rzuca strzępy złotej ciszy

Na księżycową miedź czy pramiedź...



Pełno tam dolin, wzgórz, bajorów,

Modrych rozwiśleń i udniestrzeń,

I niby scena bez aktorów,

Rozpacza pusta w świetle przestrzeń.



I szepce Srebroń w dal znikomą:

Nie samym świtałem mrok się żywi -

Wszyscy jesteśmy nieszczęśliwi,

Lecz po co srebrnieć? - Nie wiadomo...



Nim śmierć w źdźbło mroku przeistoczy

Pomysł mych łez - i zarys ducha -

Niech mi gwiazdami spyla oczy

Nicości złota rozsypucha!" -



I gdy tak mówi - nicość właśnie

Kłami połyska - zła i szczera -

I jeszcze jedna gwiazda gaśnie -

I jeszcze jeden Bóg umiera.