To nie konie tak cwałują i uszami strzygą,

Jeno tańczą dwaj opoje - Świdryga z Midrygą. 

 



A nie stęka tak stodoła pod cepów bijakiem, 

Jak ta łąka, źgana stopą srożej, niż kułakiem! 

 



Zaskoczyła ich na słońcu Południca blada

I Świdrydze i Midrydze i tańcowi rada. 

 



Zaglądała im do oczu chciwie, jak do żłobu.

"Który w tańcu mię wyhula, bom jedna dla obu?" -

 



"Moja będzie - rzekł Swidryga - ta pierś i ta szyja!" -

A Midryga pięścią przeczy: "Moja lub niczyja!" 

 



Ten ją porwał za dłoń jedną, a tamten za wtórą.

"Musisz obu nam nastarczyć, skąpico-dziewczuro!" 

 



A ona im prosto w usta dyszy bez oddechu,

A ona im prosto w oczy śmieje się bez śmiechu. 

 



I rozdwaja się po równu, rozszczepia się żwawo

Na dwie dziewki, na siostrzane - na lewą i prawą.

 



"Dosyć ciała dwoistego mamy tu na łące! 

Tańczże z nami południami, dopóki jarzące! 

 



Jedna dziewka rąk ma czworo i cztery ma łydy ! 

Niech upoją nas do reszty twe słodkie bezwstydy!" 

 



Nasrożyli się do tańca, jak gdyby do boju -

Przysporzyli kwiatom zgiełku, łące - niepokoju.

 



Więc Świdryga pląsał z prawą, więc Midryga - z lewą, 

Ten obcasem kurz zamiatał, a tamten - cholewą.



 

Na odsiebkę, na odkrętkę i znów na odwrotkę -

Podeptali macierzankę, błyszczkę i tymotkę! 

 



Jeden wrzeszczał: "Konaj żywcem!", a drugi:

"Wciornaści!" Tańcowali aż do zdechu i aż do upaści !

 



Aż poczuli, że dziewczyna życie w tańcu traci, 

I umarła jednocześnie we dwojej postaci. 

 



"Pochowajmy owo ciało nie bardzo samotne,

Bo podwójne w tańcowaniu. a w śmierci dwukrotne. 

 



Pochowajmy na cmentarzu, gdzie za drzewem - drzewo.

Zmówmy pacierz obopólny - za prawą i lewą."

 



W dwóch ją trumnach ułożyli, ale w jednym grobie -

A już huczy echo ziemne - tańczą trumny obie! 

 



Tańczą, ciałem nakarmione, syte i hulaszcze, 

Ukazując co raz w tańcu nie domkniętą paszczę. 



 

Tańczą, skaczą i wirują, klepką dzwonią w klepkę,

Na odkrętkę, na odwrotkę i znów na odsiebkę! 

 



Aż się kręci razem z nimi śmierć w skocznych lamentach,

Aż się wzdryga wnętrznościami przerażony cmentarz!



 

Aż się w sobie zatraciło błędne tańca koło, 

Aż się stało popod ziemią huczno i wesoło! 

 



Aż zmąciły się rozumy Świdrydze-Midrydze, 

Jakby wicher je rozhulał na wiatraka śmidze!

 



I rozwiała się w ich głowach ta wiedza pomglona, 

Gdzie jest prawa strona świata, a gdzie lewa strona? 

 



W jakiej trumnie lewa dziewka. w jakiej prawa leży? 

I która z nich i do kogo po śmierci należy?

 



Tak im w oczach opętanych świat się cały miga,

Że nie wiedzą, kto Świdryga, a kto z nich Midryga? 

 



Jeno ujrzą otchłań śmierci czarną od ogromu:

"A bądźcie tu. ludzie dobrzy, jak u siebie w domu! 



 

Jedna trumna dla jednego, dla drugiego - druga,

W jednej wieczność prawym okiem, w drugiej lewym mruga !" 



 

Obłąkani nad przepaścią poklękali wzajem

I na klęczkach zatańczyli tuż, tuż nad jej skrajem. 



 

Tańcowali na czworakach, tańcowali płazem,

Tak i nie tak - i na opak - razem i nie razem! 



 

Aż wwichrzeni w mrok dwóch trumien, jak dwa błędne wióry,

Powpadali w otchłań śmierci nogami do góry!


Pururawa i Urwasi





Pururawa w godzinie, gdy słońce mgły krasi,

Ujrzał nimfę wód przaśnych - Indiankę Urwasi.



Wynurzyła dłoń z wody, a za dłonią - głowę,

A niedługo - popierśną kibici połowę.



Górowała rozbieżnej pierścieniami fali,

Palcami z lekka pierśnych tykając korali.



Pururawa podpatrzył, jak nieśmiertelniało

Jej obciśle przywdziane powierzch ducha ciało.



Pomiażdżyła mu serce miłości nagłota -

Ją się skradać ku bogu ruchem snu i kota.



Porwał ją w swe ramiona ku warg swych potrzebie.

"Ciebież tulę w objęciu? Odpowiedz, że ciebie!"



Bożym wrzaskiem przeczyła rąk jego przemocy,

Wyrywała się z ramion aż do późnej nocy!



Ale on ją pod leśnym uciszył pagórem,

Wtłoczył żywcem do wora i przewiązał sznurem.



Jak złodziej, pomykając jarami po jarach,

Powrócił do dom z worem wrzeszczącym na barach.



Wiedział, co przyniósł w worze - a i po co - wiedział!

Stał u progu zdyszany - wór mu u nóg siedział.



Świerszcz w chałupie skowronił, jaskólił i brzęczał,

A on stał zadumany, a wór nagle klęczał.



"Wróć mi wolę ruczajną, wróć stawne bezczasy!

Więcej we mnie drga boga, niż dziewczęcej krasy".



"Darmo pragniesz się z wora prośbą wyszeleścić!

Chcę boga, com go schwytał, raz w życiu popieścić!" -



"Cóż ci po tej pieszczocie, co rozkosz przekracza?

Cóż ci po tej rozkoszy, co w otchłań się stacza?"



"Niech się rozkosz odmieni aż nie do poznania,

Już ja nigdy swojego nie wściągnę kochania!"



I wyłonił ją z wora na żądz swych bezdroża:

"Nie masz wokół nikogo, oprócz nas i łoża!"



"Oddam ci wniebowzbitą mych piersi urodę,

Warg mych odwilż różaną i ramion dogodę.



Jeno ukryj w pieszczocie nagość swego ciała.

Abym ludzkich upojeń ja - bóg - nie widziała!"-



Po ciemku barwił łoże we kwiaty i liście,

W ciemnym łożu do niego polgnęła biodrzyście.



Kształt jej wgarniał w objęcia, płonął w jej upale,

A ustami wyławiał dwu piersi korale.



"Kiedyż ty mnie podpatrzysz, jako w ciebie dyszę?"

"Nigdy cię nie podpatrzę! Dość, że dech twój słyszę!"



"Czemuż nie chcesz oczyma wyjść szczęściu na drogę?"

"Po cóż jeszcze mam widzieć to, co kochać mogę?"



"Chciałbym w oczach twych odbić radość, co mózg mroczy!"

"Bądźże mi niewidzialny, póki mam te oczy".



I czuł, w sobie zamilkły, że bogini ciało,

Wieczyściejąc ku niemu, chętnie namdlewało.



I namdlewał z nim razem rozkoszy bezsiłą,

Aż w namdlał w taki bezświat, że go już nie było.



Nie było go na drogach, ni w ukryciu alej,

Ani w nim, ni poza nim, ni bliżej, ni dalej!



Wezbrany poza łoża miłosnego miedzą,

Jeno poił się słodką o sobie niewiedzą.



I tak uczył się nie być od nocy do świtu,

Aż się zbudził przy gwiazdach - bywalec niebytu.



I ujrzał, że bogini, rozkoszą opiła,

W mrocznym łożu jaśnistym kształtem się ciemniła.



"Ciemnij się w moją miłość, rozum mi odbieraj,

Ale w moich objęciach nigdy nie umieraj!"



"Jeno tyle umieram, ile miłość każe,

A spłodzę tobie syna w mych bioder pożarze".



I spłodziła mu syna na polu, w południe,

Kiedy zboże ku słońcu złoci się bezludnie.



"Bogom w oczy wsmucony jestem od spowicia,

A weseli się we mnie życie spoza życia.



Pójdźcie ze mną do lasu nie opodal gaju,

Pragnę zbadać twarz ojców, odbitą w ruczaju.



Jest tam skwar w macierzance i chłód w leśnym dzwońcu,

Spróbujemy we troje zanieistnieć w słońcu".



Poszli za nim do dziwnie ruczajnego lasu,

Gdzie czas szumi wśród liści, a liście wśród czasu.



Poszli w skwar macierzanki, rozpełzłej samotnie,

I zabrnęli w chłód dzwońców - i już bezpowrotnie.



Troje było ich w lesie: dwa i jedno ciało,

Nikt nie wie, co się z nimi stało lub nie stało.